English Bio
Born and raised in South Africa, having honed her talents on stage with the Lara Osborne Band, Lara bravely exchanged her African shores for European landscapes.
Lara's hit list includes supporting Top South African and Belgian Bands, numerous Belgian Festivals, a Live Acoustic Session exclusively for URgentFM aired to Holland and Belgium listeners, and a Television appearance on Belgium's AVS.
After relocating to Belgium in 2005, Lara was scheduled to play an acoustic slot right before Gold selling Belgian Artist, Sioen, in a charity event to raise money for Children diagnosed with Cancer.
Lara's set really impressed Sioen, and shortly after, she was taken up by his record lable "Keremos".
During this time, Osborne played the Belgian Club Circuit, opening for many successful Belgian artists including PJDS, and Stash.
In November of 2006, Lara was commissioned to write the sountrack for a Belgian short film titled "Zonder Jou", meaning "Without You". The Film features the Acoustic Version of Gift and a song written especially for the film: "Only One".
Time Snippett
2001 - Vineyard Music releases “You Will Remain” Internationally. Lara is the writer of the Title Track and two others: “Your beauty is astounding” and “Whom have I”.
2003 - “The Lara Osborne Band” is formed in Port Elizabeth, South Africa and plays to a sold out audience for the Demo release—MYTH.
2003 – Lara writes and records the music for "Exposing Street Life" which wins a VUKA! Award for best Cinematography. http://vuka.multichoice.co.za/winners_2003.asp
2004 - “The Lara Osborne Band” gets a regular gig at PE’s most popular music club and opens for Top South African Acts including Watershed, Tweak and Cutting Jade and films the music video for Undone.
2005/06 – Lara relocates to Belgium, is signed by Keremos, Performs the Club Circuit.
2005/06 - Commissioned to write the soundtrack for a short Belgian Film titled “Zonder Jou”.
2006 – Late August - Lara Moves to England.
2007 - Interview and live session on BBC Radio Lincolnshire with Sue Edwards, Playing Live Dates in Belgium, as well as appearing on Cross Rhythms FM, and notable gigs including "The Bedford" in London, "The Rescue Rooms" and "The Leopard" supporting Dave Arcari.
Lara Osborne - Bio in Dutch by Jonas Heyerick
Wie dacht dat Zuid-Afrika niks meer te bieden had dan Nelson Mandela, de Tafelberg en wat wilde dieren, zit er grandioos naast. Het bewijs? Lara Osborne, dame met een gouden stem.
Lara Osborne werd op 10 november 1982 geboren in Port Elizabeth. Zeggen dat ze met een microfoon in de ene, en een gitaar in de andere hand werd geboren, zou misschien lichtjes overdreven zijn. Alhoewel. Lara had muziek in de genen, vooral dankzij haar mama die zelf heel erg veel met muziek bezig was. Lara’s grootste en meest plezierige tijdverdrijf als kind was dan ook met open mond naar haar zingende en pianospelende mama zitten luisteren. “Uren zat ik op de trap te luisteren naar mijn mama. Vaak vond ik het zo mooi dat ik er tranen van in de ogen kreeg.” Al gauw wist Lara: ‘Dit is wat ik later ook wil doen.’ Lara was dus amper vier jaar toen ze haar mama de oren van de kop begon te zeuren. “Ik wilde persé pianoles krijgen van haar. Maar ze weigerde me les te geven. Ze wilde me absoluut niet in de muziekrichting duwen.” Maar Lara was koppiger dan haar mama dacht. Uiteindelijk moest mama Osborne toegeven. Op haar vijfde kreeg Lara haar eerste pianoles. Al gauw bleek dat Lara muzikale aanleg had. Ze was er sneller mee weg dan haar mama ooit had kunnen denken. Maar pianospelen was niet genoeg voor kleine Lara. Eigenlijk wilde ze ook graag saxofoon leren spelen. Alleen: Lara vond geen leraar die haar les kon geven. Het werd dan maar Franse Hoorn, een soort trompet.
Op haar twaalfde kocht Lara een boek vol partituren. “Het waren de grootste hits van die tijd: Hero van Mariah Carey, Take a Bow van Madonna, What’s the Frequency van REM en I’ll make love to You van Boyz II Men. Ik was vooral gek van Take a Bow van Madonna. Honderden keren speelde ik dat zelf op mijn piano. En ik zong er ook zelf bij.” Dat partiturenboek veroorzaakte een nieuwe kriebel. Lara wilde ook zelf liedjes gaan schrijven en zingen. “Ik begon met een soort kopietjes van die hits. Maar algauw vond ik mijn eigen stijl.” En zingen? Lara kreeg welgeteld één halve zangles van haar mama. “Maar we maakten meteen zo veel ruzie dat er nooit een tweede zangles is gekomen.” Haar eerste nummer, Why don’t we fall, schreef ze niet veel later. “De titel is het enige wat ik me nog over dat nummer herinner. Misschien maar best ook, erg goed zal het wellicht niet geweest zijn. Nochtans heb ik dat nummer aan iedereen die ik toen kende laten horen. Ik was er erg trots op.” Why don’t we Fall was Lara’s eerste nummer maar niet haar laatste.
De posters op Lara’s kamer van Bon Jovi, Boyz II Men en andere Mariah Carey’s hadden ondertussen plaatsgemaakt voor nieuwe idolen à la Sheryl Crow en Alanis Morrissette. Met andere woorden: de rockchicks uit de jaren ’90. Die nieuwe idolen hadden hun gevolgen. Lara wou dezelfde muzikale richting van die rockmadammen uit. Met andere woorden: piano was niet hip genoeg meer en dus besloot Lara op haar vijftiende gitaar te leren spelen. Haar papa had gelukkig een twaalfsnarige Epiphone (een afgeleide van Gibson) in huis en Lara was vertrokken. “Ik kende slechts twee akkoorden die ik uren na elkaar speelde. Mijn mama werd er gek van. Ze heeft me verschillende keren gesmeekt ermee op te houden.” Maar Lara was niet te stoppen. Gitaarles heeft ze echter nooit gevolgd. Ze was, zoals dat heet, autodidact. “Ik luisterde urenlang naar cd’s en probeerde elk nummer dat ik hoorde na te spelen. Met bloed, zweet en tranen leerde ik gitaar spelen.” Optreden deed Lara nochtans nog niet. “Daar was ik te veel te beschaamd voor.” Tot er op haar middelbare school een talentenjacht werd georganiseerd. “Mijn klasgenoten wisten dat ik gitaar en piano speelde. Zij overhaalden me om die avond twee nummertjes te spelen. Ironic van Alanis Morrissette en iets van mezelf. Tot mijn eigen grote verbazing was ik niet bloednerveus. Integendeel, ik stond op dat podium en genoot. Met volle teugen. Ik voelde me er meteen thuis.” Omdat ook het schoolpubliek enthousiast reageerde, smaakte dat optreden naar meer. Lara trad vanaf dan geregeld op in diverse café’s en op diverse podia in en rond Port Elizabeth.
Lara studeerde af aan de middelbare school, goed wetend wat ze zou gaan doen. “Ik wilde doodgraag Muziektechnologie gaan studeren.” Maar daar was Lara’s familie niet voor te vinden. “Mijn papa, mama, nonkels en tantes wilden dat ik ‘een echt vak’ zou leren.” Lara koos (zoals het eigenlijk vooral echte Belgen betaamt) voor een compromis. Ze koos voor de richting Business Management (de Zuid-Afrikaanse evenknie van Bedrijfsecononmie), in combinatie met Muziektechnologie. Op haar universiteit in Port Elizabeth is ze de enige die tot nog toe deze vreemde combinatie met succes heeft afgelegd. Omdat ze Muziektechnologie studeerde, had Lara vrije toegang tot de muziekstudio van haar universiteit. “Ik profiteerde ervan om enkele van mijn liedjes op te nemen en er vervolgens aan te prutsen.”
In haar tweede jaar aan de unief leerde ze een Belgische jongen kennen die in Zuid-Afrika studeerde. “Hij zei tegen mij: ‘Waarom speel je vooral muziek als je helemaal alleen op je kamer zit? Jouw muziek verdient beter.’ Zijn woorden hadden effect. De volgende schoolvakantie boekte ik de studio voor drie weken. Ik verzamelde enkele bevriende muzikanten rond mij en we trokken ons terug in de studio waar we zeven nummers op cd zetten.” Dat cd’tje belandde via via bij een muziekproducer die meteen razend enthousiast was. Ze belde Lara op met de vraag of ze zo snel mogelijk met haar band naar de studio wou komen. “Ik kon niet anders dan antwoorden dat ik nog geen band had.” “Stel er dan als de bliksem één samen”, was het ludieke antwoord. Een maand later stond Lara in de studio. Mét haar eigen band! Ze namen Undone op, wat Lara’s eerste single had moeten worden. Had, want zoals zo vaak gebeurt in de muziekindustrie bleek die muziekproducer vooral luchtkastelen te hebben gebouwd. Maar die hele historie had ook zijn positieve gevolgen. “Dankzij haar had ik plots een band. En zij was zo positief en lovend over mij geweest dat mijn zelfvertrouwen opnieuw een stuk de hoogte inging. Vanaf dat moment traden mijn band en ik veel regelmatiger op.” Het leverde The Lara Osborne Band – what’s in a name – een vast contract op in Tapas al Sol, het grootste live-muziekcafé in Port Elizabeth. De band trad er één of twee keer per week op. “De grote baas van Tapas al Sol had verschrikkelijk veel contacten in de Zuid-Afrikaanse muziekwereld. Omdat hij een enorme grote fan van ons was (en is), deed hij zijn best om onze doorbraak te forceren.” Met resultaat: The Lara Osborne Band trad in geen tijd op met alle grote Zuid-Afrikaanse rockbands. Hier mogen groepen als Watershed, Cutting Jade en Tweak nog weinig belletjes doen rinkelen, in Zuid-Afrika zijn ze even big als dEUS, Zita Swoon en Janez Detd. bij ons. De volgende logische stap volgens de Zuid-Afrikaanse muziekmanagers was: verhuizen naar Johannesburg, ‘omdat daar alles gebeurt.’ Maar dat was buiten Lara Osborne gerekend. Zij zag een verhuis naar de hoofdstad niet zitten. Ze koos voor een compleet andere, nieuwe locatie: Europa, België om preciezer te zijn. “België ligt centraal in Europa. Het is de ideale uitvalsbasis. Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk dat ik met een Belg getrouwd ben.”
Lara verblijft nu al meer dan een jaar in België van waaruit ze naarstig en gestaag verder timmert aan de weg richting succes. Ondertussen stond ze al op de affiche samen met ondermeer Sioen, Pieter-Jan De Smet en Stash.